Afgelopen weekend bracht ik door in een verbouwde boerderij ergens in de Achterhoek. Ik nam daar deel aan een workshop Tantra met als titel: Ik hou van mij! Kees Polling en Jacqueline Vastbinder bieden deze workshop aan en leggen hun bedoeling ermee als volgt uit:Van jezelf houden, jezelf als liefste maatje van jezelf zien, is waarschijnlijk de grootste Kunst van het Leven. Want hoe vaak verliezen we onszelf niet in de ander of voelen we schaamte over wat we voelen of over wie we zijn? En hoe vaak worden we niet in beslag genomen door de waan van alledag waardoor we het contact met onszelf verliezen? Om deze Kunst te leren verstaan, vraagt van ons dan ook buitengewoon veel moed, geduld en mededogen met onszelf!
Maar in de eerste plaats vraagt het onze bereidheid om tijd vrij te maken om aandachtig (ofwel 'mindful') te kunnen zijn naar hoe het werkelijk met ons is, in dit moment, maar ook op ieder volgend moment.....Oefeningen in zelfliefde en aandacht vullen elkaar in deze workshop dan ook aan. Om vervolgens met die liefde naar buiten te treden in contact met de ander................

Spannend om mee te gaan doen en jammer voor u, lezer, maar ik ga u niet alles vertellen wat ik heb meegemaakt. Ik dacht: Wat deze mensen aanbieden in hun workshop is precies wat mij bezighoudt. Hoe lukt het om liefde voor jezelf te weerspiegelen in de ontmoeting met de ander? Hoe laat je het "stromen" tussen jou en de ander? Het proces waarin ontmoeten mogelijk wordt, ècht ontmoeten, dat is wat mij bezighoudt. Zou ik in deze workshop iets nieuws hierover leren, nieuwe ervaringen opdoen die mij verder helpen?

Ik kijk heel tevreden terug op de workshop. Er gebeurden dingen die ik niet eerder had meegemaakt. Ik ben bijvoorbeeld slecht in het onthouden van namen als ik tegelijk met een hele groep kennismaak. Hier lukte het me in een paar uur alle 14 namen en bijbehorende gezichten te onthouden. We deden spannende dingen maar ik ben er nooit gespannen van geworden.Als je niet gespannen wordt kun je jezelf blijven  en je openstellen voor de ander. Klinkt simpel maar onze ervaring is vaak genoeg dat spannende situaties, zoals bij de balie, maar al te vaak maken dat je gespannen wordt en niet meer openstaat. En jezelf blijven, dat wordt dan een wens achteraf.

De trainers Kees en Jacqueline is het gelukt om samen met ons die ervaring wel mogelijk te maken, in het moment. En dat is een kostbare ervaring die ik graag verder meedraag en deel met u.

Gister, zondag, zat ik in de kerk. Een behoorlijk bijzondere kerk, die Muiderkerk in Amsterdam Oost. Op de foto zie je hoe deze kerk in brand opgaat. De brandweer concentreert zich op het behouden van de toren die aan de straatkant de kerk begrenst.

Het is1989 en de protestantse kerkgemeente zal pas na 8 jaar weer een eigen kerkruimte hebben. Nu in een helemaal nieuw gebouw, met een lichte gang verbonden met de oude toren. 1989, het jaar waarin de communistische regeringen in Oost Europa omvielen, net als de muur door Berlijn. Het is de tijd waarin veel meer kerken wankelden.

Nu worden de kerkdiensten gehouden in een mooi licht gebouw dat gedeeld wordt met het Tropeninstituut en het NiNsee waar het Nederlandse slavernijverleden wordt gedocumenteerd. De kerkgemeente maakt ook een lichte en flexibele indruk. Vriendelijk en warm zijn ook passende beschrijvingen. Men zit op lichte losse stoelen, rijen worden aangevuld net naar het nodig is en ook al zijn er niet echt veel mensen, de liederen die samen gezongen worden klinken stevig en overtuigd. Het daglicht valt binnen door grote heldere ramen en een lichtkoepel en er is aandacht en uitleg voor alle bezoekers.

Tot mijn blijde verrassing wer ik na afloop van de dienst aangesproken door een heer die zich voorstelde met "Leo",  en me vroeg of ik twee jaar geleden meedeed aan de Truus Schilplezing? Dat was zo en we raakten in een geanimeerd gesprek, ook over de komende Truus Schilplezing. Hij vertelde me dat de kerkenraad binnenkort zou vergaderen over het al dan niet blijven steunen en verbonden blijven met Inloophuis Czaar51!

Fantastisch dat hij me er uit had gepikt en ik daardoor de gelegenheid kreeg te vertellen over mijn groeiende betrokkenheid bij precies dat Inloophuis.

Afgelopen maandag heb ik meegewerkt aan de Verwendag Vreugdehof. U begrijpt dat dit een geweldige dag was. Vreugdehof is een woonzorgcentrum van de Osiragroep. Het is ook een flink uit de kluiten gewassen woongebouw, zo'n 8 verdiepingen hoog, dat gebouwd is toen de hele wijk Buitenveldert in Amsterdam Zuid net gebouwd was. Plaatjes van de Vreugdehof vind u hier. De verwendag was opening van een hele feestweek vanwege het 40-jarig bestaan en het verwennen was het werk van Vof Brilliant en medewerkers van de Vreugdehof. Ikzelf was één van de zintuigartiesten van Brilliant. Brilliant organiseert op verzoek dit soort evenementen in zorginstellingen. De formule is simpel en daarom is de naam Brilliant ook heel passend: zintuigartiesten bieden één op één aan de mensen die in de zorginstelling verblijven (iedereen die ze daar tegenkomen...) iets aan waarin het verwennen van één zintuig in het middelpunt staat en dat alles met slechts één doel: een glimlach te voorschijn toveren. Hárd lachen mag ook.

Mijn zintuig is het oor: ik vertel verhalen. Ik heb de hele dag door glimlachen als beloning gekregen. Het was voor mij een echte verwendag.

De formule van Brilliant mag iedereen gebruiken! Verwen een oog, een oor, een neus of een tong of een hand en verdien een glimlach.... Het kan elke dag een verwendag maken.

Ik heb u wel erg lang laten wachten op een nieuwe blog. Daarom nu ook een extra lange. Ik droomde afgelopen nacht van een scheepje. Het was nogal triest: het scheepje heette "noharm" en het erge was dat het verging. Maar het verging niet helemaal. Het scheepje was van hout maar de onderkant, een soort romp van het schip, die was van ijzer. En dat deel zonk samen met de motor. Ik was alleen op dat scheepje en wist het voor verder zinken te behoeden door het voor en achter aan de wal vast te maken. En kijk wat daar nu nog moeizaam drijvend gehouden werd door die twee landvasten was eigenlijk best een aardig scheepje. Maar ik zal er nog flink aan moeten werken om het meer body te geven.Dat was m'n droom....

De avond daarvoor was ik op een verjaardagsfeestje. Alle andere gasten waren migranten. Afkomstig uit zulke uiteenlopende landen als Ecuador, Peru, Irak en Iran. We hadden het over de verkiezingen die binnenkort gehouden worden. Tot mijn grote verrassing waren drie vrouwen, alle drie afkomstig uit Zuid-Amerika, van mening dat de partij van Geert Wilders hun stem verdiende. Twee van de drie mogen niet stemmen. Wat Geert Wilders betreft zouden zij niet eens in Nederland mogen verblijven. Ze legden hun keuze uit: jullie Nederlanders vinden alles maar goed. Veel van die migranten zijn veel te brutaal en ze nemen jullie hele land en jullie kijken de andere kant op. Geert Wilders, die durft het te zeggen! Er moet nu snel en duidelijk tegen worden opgetreden. Wie zich niet aanpast die moet er maar uitgezet worden. Het moet gezegd worden dat deze vrouwen zelf zich heel erg goed weten aan te passen. Ze moeten wel ...

Er was daarvoor een ander gesprek, dat ging over het emigreren. Er werd verteld over mensen afkomstig uit Irak, Iran, Egypte en Armenië, die zich hier in Nederland gevestigd hadden. We zijn weggegaan uit ons land. We hebben die kamer, ons huis, afgesloten en de sleutel weggegooid. Alleen wat van de kostbaarste dingen hebben we meegenomen uit onze cultuur: recepten muziek, grappen en een verhaal ...het past in één koffer. Hun familie woont over de hele wereld verspreid. Het zijn mensen die heel succesvol zijn. Sommige behoren tot de absolute top in hun vak en hebben Nederland een vooraanstaande positie bezorgd op hun vakgebied. Maar benadrukte de Irakese immigrant, daar gaat het niet om. Dat is niet waar je succes aan af hoeft af te meten. Het gaat er niet om of je rijk wordt maar of je vrienden hebt gemaakt, of je gewaardeerd wordt door je buren en je collega's.

De volgende ochtend zag ik dat al die verhalen in elkaar grijpen. We zijn allemaal passanten, reizigers. We ontmoeten elkaar, er gebeurt iets... of niet. Of we negeren elkaar of proberen dat te doen en begrijpen elkaar niet. We kijken de andere kant op of we bedreigen elkaar.

Het belangrijkste is dat we elkaar nodig hebben. We hebben elkaar nodig om elkaar vast te kunnen pakken, om warmte, vriendschap te geven, elkaar te kunnen waarderen. Neem van me aan wat ik je te geven heb: de schatten die ik in mijn bagage meegenomen heb. Uit mijn andere, verre land. Het land van mijn jeugd, dat onbereikbaar geworden is, de sleutel is weg.

Daar zaten we, omringd door migranten.Ze deelde met ons van hun ervaringen, het kostbaarste dat ze hadden meegenomen. We aten lekker, de smaken die herinneren aan andere, verre plaatsen. Maïskorrels die 6 uur moeten koken......

Vertrouw op die houten boot, mits met liefde hersteld en in elkaar gezet. Aanvaard de geschenken die in een ontmoeting gegeven worden en ontdek waarom ze kostelijk en kostbaar zijn. De vergezichten naar onbereikbare werelden waarover je alleen maar kan dromen zitten er in verscholen.

En Wilders? en die honderdduizenden die er achteraan lopen? Ze vormen een stroom, een zee die schuurt en trekt en duwt en soms met vernietigende kracht overstroomt en laat verdrinken.

Het gaat erom met liefde een kwetsbaar bootje, de noharm, drijvende te houden en er op te varen naar onbekende nieuwe havens waar steeds nieuwe avonturen wachten.